NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
O rany, ale bryka.
Spójrzcie na nią.
Jaka wielka!
Takimi jeżdżą chyba celebryci.
Ale tu miejsca.
Super.
Niezła, co? Wynajęta.
Wskakuj, tylko jej nie zapaskudź.
Jasne. To jedźmy.
To jest zajęte. Do tyłu.
Musisz być takim dupkiem?
- Spóźniłem się? - Hej.
Odjeżdżamy zaraz, wskakujcie.
- Dobrze spałaś? - Tak.
Chyba jedziemy razem.
To jedźmy.
- Zjedzmy coś pysznego. - Na co masz ochotę?
Jakieś specjały?
Gangneung słynie z zupy z tofu.
- Może być. - Hun, spakowałeś wodę?
Ma się rozumieć.
Może powinniśmy zrobić kawę na drogę.
Jak mógłbym zapomnieć o kawie? Golniesz?
- Nie. - A apteczka?
Dobra, starczy tego.
Możemy przecież kupić.
Po co marnować pieniądze, jak mamy ją w domu. Przyniósłbyś?
Ja?
Niby dlaczego? Nawet nie wiem, gdzie jest.
Ja wiem. Przyniosę ją.
- Zawsze ja. - Co za bajzel.
Wsiadajcie.
Wchodzimy.
- Szybko. Musimy się zbierać. - OK.
Włożę ją tutaj.
Zamykaj drzwi. Dobra.
Pasy zapięte?
No to w drogę!
PUNKT ZWROTNY
KILKA DNI WCZEŚNIEJ
PRZYJAZD: GANGNEUNG
WYJAZD: SEUL, 9.00
Wystarczy, jak wyjedziemy o 9.00?
Jak najbardziej.
Zjemy lunch na miejscu.
SŁYNNE RESTAURACJE W GANGNEUNG
Mają tam mnóstwo restauracji.
Co w nich podają?
Zupę z tofu, sercówki i faszerowaną kałamarnicę.
I musimy zjeść sashimi, jak będziemy nad morzem.
Prowincja Gangwon nie słynie przypadkiem z wołowiny?
Spróbujemy wszystkiego.
Mamy tylko jeden dzień.
To będziemy się streszczać.
Zarezerwuję bilety, więc się nie martw.
Dobrze. Sprawdzę znane restauracje.
Spóźnię się.
ODJAZD: GANGNEUNG PRZYJAZD: SEUL
Nie mogę uwierzyć, że to już jesień.
Znalazłem.
SŁYNNE RESTAURACJE W GANGNEUNG
Wybiera się na wycieczkę?
Wracamy o 14, po przerwie na lunch.
- Dobrze. - Dobrze.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Dobra robota.
Dziękuję. Smacznego.
- Dzięki. - Smacznego.
O rany.
Wiecie,
z początku nie mogłem przywyknąć do roli zmiennika,
bo musiałem uczyć się układów, mimo że nawet nie grałem.
Ale nawet zaczyna mi się to podobać.
Czuję się jak główna postać.
Podoba mi się twój optymizm.
Bez optymizmu jestem nikim.
Tak ci powiedzieli?
Ja mam być zmiennikiem i członkiem zespołu.
To potrzebują dwóch zmienników?
Chcę przez to powiedzieć...
Pewnie...
chcą mnie zwolnić, tak?
Producentka powiedziała mi parę dni temu. To jeszcze niepotwierdzone,
ale powinieneś wiedzieć.
Mówię ci, żebyś nie myślał, że kradnę ci rolę.
Ale dlaczego?
Zaszedłem tak daleko. Po co mnie w ogóle zatrudniali?
Mówili coś o wydajności. Ale wszystko rozbija się o kasę.
Dostałeś tylko pierwszy przelew?
To pewnie twoja ostatnia wypłata.
Ale...
wyrzucając mnie z zespołu, nie zaoszczędzą wielkiej kasy.
A temu co?
Song-i.
Usiądź obok mnie.
- Masz mi coś do powiedzenia? - Na pewno ty masz.
Jedziesz z chłopakiem do Gangneung.
Skąd wiesz?
Naprawdę mnie o to pytasz?
Dopiero zaczęłaś z nim chodzić i jedziecie na wycieczkę?
To nie wypoczynek. Robię raport terenowy.
No jasne!
To tylko wymówka, żeby z nim więcej pobyć.
Na ile wyjeżdżasz?
Jak to „na ile”? To jednodniowy wyjazd.
Niezła ściema!
Myślisz, że wrócisz tego samego dnia?
Nie oglądasz filmów?
Będziesz pić, aż ci ucieknie ostatni pociąg,
zanim dotrzesz na stację.
Trafisz do motelu z jedynym wolnym pokojem.
Tak to się skończy.
Takie ma zamiary i zrobi wszystko, żeby do tego doszło.
Naprawdę myślisz, że tak się stanie?
Chcesz tego?
Spójrz na siebie. Lepiej odwołaj ten wyjazd.
Nie mam zamiaru. Nie jestem małym dzieckiem.
Nie mogę wyjechać sobie z chłopakiem?
Zrozum, że to straszny palant.
Song-i,
kiedy myślę o dniu, gdy wróciłaś cała przemoknięta,
krew się we mnie gotuje.
Nie oceniaj tak łatwo innych.
Mam nosa do ludzi.
Zrób, jak ci radzę.
Nie powinnaś tam jechać.
Obiecaj.
Przyrzeknij.
SOJU
Szlag!
Co z nim?
Nie wiem.
- Hej. - Hej...
Nie pij tak szybko.
Co się stało?
Co się dzieje? O czym rozmawiacie?
Myślałem, że moje życie będzie usłane różami po tym castingu,
ale w moim łóżku...
nie było żadnych róż.
Znalazłem tylko upokorzenie.
- Co się stało? - Nie będę występował na scenie.
Dlaczego? Bo jesteś kiepski?
Wcale nie!
Jestem zwykłym stażystą.
Zmiennikiem dla aktorów, którzy zachorują.
Taką mam rolę.
Nie ma dla mnie miejsca na scenie.
Ani linijki w scenariuszu.
Moje nazwisko nigdzie się nie ukaże. Jestem jak duch.
Ale podobało mi się tam.
Każdy aktor zaczyna przecież od małych ról.
Ale fatalnie się czuję, wiedząc, że mogą mnie wylać,
żeby zaoszczędzić trochę kasy.
To znaczy ile?
Za ile cię zatrudniają?
Mniejsza o to. Na razie mnie nie zwolnili.
Nie cierpię,
jak wszystko się tak kończy.
Mam już tego dosyć.
Dobra.
Wystarczy tego smęcenia.
Przepraszam was.
Idę do łóżka.
Wyjechałbym gdzieś daleko.
Może to by mi poprawiło humor.
Jedźmy na wycieczkę.
Wycieczkę?
O czym ty mówisz?
Song-i jedzie do Gangneung robić swój raport.
Może pojedziemy razem?
Do Gangneung?
Pracuję nad projektem szkolnym.
Brzmi nieźle. Pojechałabym do Gangneung.
W sumie dawno nie widziałem morza.
Odwiedzę kilka budynków.
To nie jest blisko plaży. Jedziemy do Ojukheon.
Uwielbiam Ojukheon!
Racja. Użalanie się i picie, bo ktoś mnie olał,
nie jest w moim stylu.
Pojedźmy się wyluzować.
- W Gangneung! - Zróbmy to!
Zajmę się zakwaterowaniem i wozem. Będę prowadził.
Zróbmy to!
Ale ktoś mi będzie towarzyszyć.
Hej...
Gangneung.
- Gangneung. - Gangneung.
- Zaprosimy Do-hyeona?
Świetny pomysł.
- Do-hyeon. - Do-hyeon.
Do-hyeon.
- Do-hyeon. - Do-hyeon.
Jedziemy wszyscy?
Przepraszam.
Nie powinnam była dać się przekonać.
Ale Huna i Ga-rin trochę poniosło.
Trzeba było się postawić.
Chciałam,
ale Hun przeżywa trudne dni.
Pił soju z kubka. Żal mi go.
Przykro mi.
Mieliśmy jechać we dwoje.
Też żałuję.
Skoro jednak jedziemy ekipą, skupmy się na dobrej zabawie.
Uwierzą ci, jak powiesz, że nie możesz zwrócić biletów?
Sęk w tym, że oni już zaczęli się pakować.
Gangneung, Gangneung!
Jedziemy do Gangneung!
Lubię spontaniczne podróże.
I nie będą mi przeszkadzać twoi znajomi.
Ale zarezerwuj jakieś miejsce na noc.
A, i...
chcę własny pokój.
No jasne.
Załatwione.
Dlaczego musimy ją odbierać? To jakaś królowa?
Hej, uważajcie, jak się do niej odnosicie.
Ja mogę rozmawiać z nią swobodnie, ale wy trzymajcie język na wodzy.
Jest od nas dwa lata starsza.
Jak ona się nazywa?
Ryu Se-hyeon.
Czy ona w ogóle wie, że my mieszkamy razem?
Cholera! Hej!
Co ty wyrabiasz? Jedź ostrożnie.
Jezu, to boli.
Słuchajcie.
Nie mówcie Se-hyeon, że mieszkacie u mnie.
Nie powiedziałeś jej czegoś tak ważnego?
Boże, to boli.
Nie było dogodnej chwili.
Jaka dziewczyna chciałaby, żeby jej chłopak mieszkał
z dwoma innymi dziewczynami?
Wie, jak jestem blisko z Song-i.
Pewnie nie jest za szczęśliwa.
- Zwłaszcza ty, Hun! - No co?
Lepiej nie wygadaj się po alkoholu.
Tak jest. Będę milczał jak grób.
Buzia na kłódkę.
Nie można ci ufać.
Hej.
- Spałaś dobrze? - Tak.
Pozwól, że ci otworzę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Miło panią poznać.
Jestem Hun. Choe Hun.
Aha. A ja Ryu Se-hyeon.
Ktoś tak nędzny w tak szacownym miejscu.
To znaczy, ktoś tak szacowny w tak nędznym miejscu.
OK.
Miło mi poznać. Jestem O Ga-rin.
Mnie ciebie również.
Song-i, dostałaś plik, który ci wysłałam?
Tak.
Tae-o pracował nad nim całą noc.
Wszyscy się już przedstawili?
- Tak! - Tak!
Fajne okulary.
Mogę założyć?
Jasne.
To ruszamy.
Może włączysz jakąś muzykę?
Zapnij pasy.
- Zapnijcie pasy. - Dobra. Włącz Bluetooth!
Jedziemy! Włączaj.
Dobra! Jazda!
MUZYKA
Raz, dwa, trzy.
Song-i, spójrz w obiektyw.
- Raz, dwa i trzy. - Raz, dwa i trzy.
Pokaż.
Słodko, co?
- Ładnie? - Tak.
To inny kawałek?
O nie. Bateria mi padła.
- Na to wygląda. - Chciałam zrobić jeszcze tyle zdjęć.
Nie wzięłaś powerbanku? Były dwa w pokoju Tae-o.
Racja. Zapomniałam.
Szkoda.
Hej, poczekaj!
Gdzie jest Do-hyeon?
Rozmawia przez telefon z tatą.
Fajnie, że jesteśmy wszyscy, co?
Nudziłabyś się w tak dużym budynku tylko z nim.
Myślę, że też byłoby fajnie.
No jasne.
Jak zareagował, kiedy dowiedział się o nas?
Wkurzył się, liczył, że pojedziemy we dwoje.
Był taki słodki.
Mówię ci, miał inne zamiary.
A jeśli nawet? To w końcu mój chłopak.
A ty?
Wiecznie będziesz żywił platoniczne uczucia do Se-hyeon?
Dlaczego nie rumienisz się nawet, gdy to mówisz?
Czasem mam wrażenie, że to ty jesteś naiwniakiem.
Nie zasłaniaj. Chcę zrobić selfie.
Uśmiech.
Aleś ty piękna. Zrobię ci zdjęcie.
Daj spokój.
Z drogi, śledzie!
- Do ataku! - Do ataku!
Hej, Song-i.
Powinnaś zrzucić wagę.
Nie widzisz, jak się męczy?
Widzisz?
- W porządku? - Jasne.
Przepraszam.
- Uważaj. - Dobrze.
Przepraszam. Jedźmy.
Se-hyeon, patrz tutaj.
Jak w filmie.
Jesteśmy w Ojukheon!
Tae-o, czyż to nie piękna sceneria?
Zachowam ją w pamięci.
Chciałabym zobaczyć to miejsce.
Które? To?
To. Chodźmy tam razem.
To my lecimy. Widzimy się później.
- Dobra. - Chodźmy.
Zachowam cię w pamięci.
Chciałabym przyjrzeć się bliżej stylowi architektonicznemu.
Może więc rozdzielimy się na godzinę?
Dobra.
Poza tym trochę głupio tak chodzić w grupie.
Jasne, rozejrzyjcie się.
Idę do toalety.
Ja też. Uważaj na siebie.
OK.
Ładna jest, prawda?
Pasujecie do siebie.
Dobrana z nas para, co?
Fajnie wyjechać i odetchnąć chwilę. A wszystko dzięki Song-i.
Wiesz, z kim tu miała właściwie przyjechać?
- Pewnie z chłopakiem. - Właśnie.
Chcieli jechać sami, a dopiero zaczęli być parą.
Stanąłem na głowie, by to odkręcić.
A co w tym złego? Nie jest dzieckiem.
I tak do tego kiedyś dojdzie.
Ale nigdy z nim.
Powiedziałem, by go rzuciła.
Przepraszam.
Mogłabyś przesunąć się trochę?
Jasne.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Rany, ale ładna.
Myślisz, że studentka?
- Piękna. - Ale wychodzi na fotach.
W rzeczywistości też jest ładna.
Śliczna.
Zobaczmy następne.
- Dobra. - Szybko.
O ja cię...
Może podejdziesz i zagadasz?
- Nie dam rady. - Chyba się zabujałem.
Fakt, jest ładna.
OJUKHEON
Czy Tae-o też się tak podoba?
Pewnie tak. To by wyjaśniało, dlaczego tak się daje jej wysługiwać.
Skądś chyba znam ten aparat.
A, należy do Tae-o.
Często pożycza mi do projektów,
bo nie mam swojego.
Od jak dawna znasz się z Tae-o?
Odkąd skończyliśmy trzy lata.
Trzy lata?
Przyjaźnimy się dość długo.
Kiedy odeszła jego mama?
Mniej więcej w tym samym czasie. Po tym, jak umarła,
przeprowadziłam się do sąsiedztwa i poznaliśmy się.
Podobno jego tata ponownie się ożenił.
Tae-o miał wtedy sześć lat.
Ma młodszego brata, Yeonga-ho.
Chodzi do gimnazjum.
Przyrodni?
Tak.
To bardziej skomplikowane, niż myślałam.
Wyrósł jednak na dobrego faceta. Lepszego niż większość innych.
Nigdy nie sprawiał kłopotów.
Często pyskuje ojcu,
- ale to przecież robią ojcowie z... - Rozumiem.
Tae-o czuje się często samotny?
Jak każdy.
Nie znoszę niepewnych siebie facetów.
Pytałam z ciekawości.
Czemu kazałeś jej z nim zerwać?
Pamiętasz ten dzień, kiedy rozpętała się burza?
Lało jak z cebra, a on jej nawet nie odprowadził.
Po pierwszej randce.
Złapała ją ulewa?
Była przemoknięta do suchej nitki. Żebyś ją wtedy widział.
Nawet nie pytaj.
Pewnie nie wiedział.
Nawet jeśli, to żadne wytłumaczenie
jak na jej nowego chłopaka.
Ja bym ją odprowadził.
Ty byś zaufał takiemu gościowi?
Nie pozwolę mu zabrać mi Song-i.
To nie jest twoja sprawa.
Wiem, że jest dla ciebie jak siostra, ale nie jest twoją własnością.
Nie masz chyba prawa decydować za nią.
Coś w tym jest.
Chodzi mi o to,
że go nie lubię.
Cudowne miejsce.
Czuję się, jakbym była na obrazie.
Co nie?
Na pewno byłaś wcześniej w lepszych miejscach.
Dlaczego tak cię wszystko rusza?
Bo jestem tu z wami.
Kiedy uciekłam z domu,
bardzo się bałam.
Czułam, że muszę odnaleźć jakiś cel w życiu.
Obawiałam się, że marnuję swój czas.
Ale już się nie boję.
Postanowiłam nie przejmować się teraźniejszością.
Dlatego i ty
nie martw się na zapas, bo dręczy cię niepewność
co do przyszłości.
Jestem pewna, że wszystko się jakoś ułoży.
Łatwo mówić.
Zostaw tu wszystkie swoje zmartwienia.
Mówią, że głębokie oddychanie pomaga ukoić nerwy i ciało.
Rób to co ja.
Wyprostuj ramiona.
Wdech i wydech.
Brzmi to dość przekonująco.
- Wdech... - Nie tak.
- Wdech i wydech. - Wydech...
- Wdech... - Wdech...
- Wydech. - Dobrze.
- Wdech... - Wydech.
- Tak dobrze? - Tak.
- Wdech, wydech. - Wdech, wydech.
Lało jak z cebra, a on jej nawet nie odprowadził.
Ty byś zaufał takiemu gościowi?
Hej.
To coś wyjątkowego?
Tak zwany dach półszczytowy.
Przypomina chiński znak ósemki.
To najstarszy dom prywatny w Korei,
bardzo ważny dla naszej architektury.
Chciałeś mi coś powiedzieć?
Nie.
Pomóc ci z czymś?
Nie, skończyłam.
- Wracajmy do pozostałych. - Dobrze.
- Wow, ale mega. - Jest ogromny.
Tyle przestrzeni.
Zobaczcie łazienkę!
- Jest wielka. - Pięknie tu.
Nie wierzę.
Twój pokój jest tutaj, Se-hyeon.
Ga-rin, chodź sprawdzić piętro.
Namierzyłeś świetne miejsce, Tae-o.
Fajnie, że jest tak odosobnione.
Zawsze możecie liczyć na mnie w takich sprawach.
Se-hyeon będzie miała własny pokój.
Byłoby dziwnie, gdybyście były w jednym.
Wszystkiego musisz dopilnować.
Tylko się do niej nie zakradaj.
I kto to mówi.
Tobie nie szkodziło, że twój chłopak może mieć inne zamiary.
Nigdy tego nie powiedziałam.
Mówiłaś, że nie lubisz uczuć platonicznych.
Ja też mogę mieć inne zamiary.
Tae-o przesadza. Chyba to widać?
Też nie jestem za uczuciami platonicznymi.
Boże. Kiedy ja ostatni raz spałem w łóżku?
W końcu nie muszę spać w czyjejś garderobie.
Czuję się jak w niebie. Bosko.
Coś pięknego.
Tu są miski.
Mamy też sól i sos sojowy.
Musimy coś kupić do jedzenia.
Chcesz iść na zakupy z Tae-o?
Zmęczona jestem, pójdę się położyć.
Song-i, widziałaś nasz pokój?
Zaraz tam idę.
Łazienka jest tam?
Tak.
Rozpakowałam się już. Ty też powinnaś.
Dobrze.
SMS OD SEONG-JINA
TEŻ SIĘ GDZIEŚ WYBIERZMY ZAJMĘ SIĘ WSZYSTKIM
Co robicie?
Idziemy na zakupy.
O co chodzi?
Pojadę z tobą.
Pomożesz mi z torbami.
Jaka zimna i orzeźwiająca.
Hej!
- A gdzie Song-i? - Song-i?
Chyba widziałam, jak wychodziła.
- Wyszła? - Tak.
Mówiłam, żebyś przestał.
No dobra.
Patrz na to.
Jadę na zakupy z Tae-o. Odpoczywaj.
Po co ci prześcieradła?
Se-hyeon prosiła o nie.
Jej koc jest trochę wilgotny.
Musi być taka przewrażliwiona?
Nie może wytrzymać jednej nocy?
Nie jest przewrażliwiona, tylko delikatna.
W przeciwieństwie do tych, co zasypiają w byle namiocie.
Aż tak ją lubisz?
A co? Jesteś zazdrosna?
Nieważne.
Po co ja z tobą gadam?
Może różowe będą lepsze.
Moment.
PLAŻA SONGJEONG
Nie jechaliśmy tędy wcześniej.
Musieliśmy źle skręcić na skrzyżowaniu.
Powinniśmy zawrócić.
Poczekaj.
Słyszysz fale?
Masz rację.
Jesteśmy nad morzem?
Proszę.
Pożyczysz mi gumkę do włosów? Zapomniałam swojej.
Tak, zaraz poszukam.
Powinnam mieć gdzieś jeszcze jedną.
Mieszkasz może w tej samej okolicy?
W tej samej okolicy?
Można tak powiedzieć.
Gdzie mieszkają twoi rodzice?
W Seongbuk-dong.
Znalazłam ją!
Proszę.
Czyli nie mieszkasz z rodziną?
Nie.
Położę to tutaj.
Ja to zrobię.
Tak!
To cały urok takich wypadów.
Niespodziewane zdarzenia.
Zgadzam się.
Wspaniałe uczucie.
Podoba ci się?
- Hej! - Hej!
Zwariowałeś?
- Przepraszam. Wybacz! - Hej!
Przepraszam.
- Rany, ty... - Nic z tego.
Nie.
Myślałem, że chcesz się ochłodzić.
Co w ogóle myślisz o Se-hyeon?
To znaczy?
Spędziłaś z nią cały dzień.
Jest wyluzowana i bezproblemowa.
Jeśli tak,
to po co chciała prześcieradła?
Poprosiła o nie w ostatniej chwili.
Jest ładna i inteligentna...
Ale?
Wydaje mi się,
że cię nie docenia.
Nie jest raczej uczuciowa.
Muszę...
Muszę ci coś powiedzieć.
Wtrącić swoje trzy grosze.
Śmiało.
Chcę, byś poznał dziewczynę, która cię ubóstwia.
Która chce cię poznać,
jest ci oddana.
Wiem, że martwisz się moim związkiem.
Dlatego ciągle wątpisz i sprawdzasz, czy to aby
właściwa dla mnie osoba.
Myślę podobnie.
Jesteś bezinteresownym facetem.
Nie chcę, byś cierpiał przez nią.
Dlaczego miałbym cierpieć?
Przecież ona zasługuje na mnie.
Chodzi mi o to...
żebyś nie ufał jej za bardzo.
Chwila.
Czy ty jesteś zazdrosna?
Daruj sobie.
Rób, na co masz ochotę.
Hej, biegnij dalej.
- Ruchy! - Słodko. Zrób to znowu.
Spadaj!
- Zrób to znowu. - Hej!
- Słuchajcie! - Hej.
- Song-i jest zazdrosna. - Puszczaj!
- Dobra. - Mówiłam coś!
Nie zbliżaj się!
Mięso nadciąga!
- Tak! - Nie mogę się doczekać.
Mięso przyjechało!
Dużo kupiliście?
- Mięso już jest. - Wystarczy nam?
Dzięki, stary.
- Bierzcie i zacznijcie grillować. - Kupiłeś, o co prosiłam?
Proszę.
Schowaj piwo do lodówki.
- Wypijemy zimne. - Dobra.
- Mamy dosyć mięsa? - Sporo tego.
Tylko ja nie lubię papryki.
- Tak? - Mamy jeszcze grzyby.
Jest mięso, sałata i liście pachnotki.
Pomogę.
Ja to zrobię. Poczekaj na zewnątrz.
Trzy, cztery...
Hej.
Proszę.
Najlepsze w mieście.
Dzięki.
Pojechałeś z Song-i?
Tak. Wyspałaś się?
Nie.
Musiałam przemyśleć parę spraw.
Słuchajcie.
Wznieśmy toast.
Weźcie swoje drinki.
Za Song-i, która przyjechała tu zrobić swój raport terenowy,
i za naszą wieczną przyjaźń.
Zdrowie!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Zdrowie!
Tak!
Spróbuj szaszłyczka.
Dam ci najlepsze kąski.
Weź więcej.
OK.
Chodziliście razem z Tae-o do podstawówki?
Tak. Ale zaprzyjaźniliśmy się po tym,
jak zrezygnowałem ze studiów.
Często wyrzucali mnie z domu,
więc lądowałem u niego cały czas. Tak było, nie?
Chwalisz się tym?
To z agencji produkcyjnej?
PRODUCENTKA KIM
Tak.
Zbyt się denerwuję, żeby to odebrać.
Będzie dobrze. To pewnie nic takiego.
- Tak myślisz? - Bądź facetem.
Może to dobre wieści.
Dobra. Zbiorę się w garść i odbiorę.
- Potrzebuję wsparcia duchowego. - Dasz radę.
No dobra, uda się. Zaraz wracam.
Dasz radę!
- Dawaj, Hun! - Dawaj!
Halo? Tak, proszę mówić.
Chcecie zerwać kontrakt?
Nie ma szans na zmianę tej decyzji?
A moglibyście poprosić reżysera,
żeby to jeszcze przemyślał?
Kto przegra, sprząta po wszystkich. Jasne?
- OK. - OK.
Kamień, papier, nożyce!
- I co powiedzieli? - Ja sprzątam.
Pójdę już spać.
Możecie dokończyć moją porcję.
Co robimy? Chyba dostał kiepskie wieści.
Pójdę do niego. Jedzcie.
Będę przy basenie.
Co za firma tak się zachowuje?
Po co cię przyjmowali, skoro chcieli tylko wyrzucić?
Absurd.
Wiesz co? Są jak niepoważne dzieciaki.
Długo nie pociągną.
Pomyśl po prostu, że od nich odszedłeś.
Daruj sobie.
Nie będę udawał, że jestem za dobry.
„Mięso nigdy nie zdradza, zwłaszcza jak jesteś w dołku”.
Znałeś to?
Chodźmy zjeść coś dobrego.
Tae-o.
Doceniam, że chcesz mnie pocieszyć,
ale chcę pobyć teraz sam.
Co się z nim dzieje?
Ostatnio przyjęli go do musicalu,
ale kiepsko mu tam idzie.
Nie wygląda na dobrego aktora. Powinien zająć się czymś innym.
Słucham?
Ma talent aktorski. Jest lepszy od innych, których znam.
Nie słyszałaś, jak śpiewa.
Jest naprawdę w tym dobry.
Cały aż trzęsie się z emocji.
Rozumiem.
Ma nie tylko talent,
ale i determinację. Zrezygnował ze studiów dla kariery.
W końcu osiągnie sukces.
Uciekł z domu?
Tak. Wyrzucili go za drzwi w samej bieliźnie.
Kiedy go zobaczyłam po raz pierwszy,
myślałam, że to jakiś zboczeniec.
Ale zrozumiałam, że to prawdziwy skarb.
Z naszej całej paczki,
z którą mieszkam, jest dla mnie najmilszy.
Dzięki niemu wiele się nauczyłam.
„Paczki, z którą mieszkam”?
Co?
Nie.
To znaczy...
ja mieszkam z rodzicami.
Mówiłaś, że nie.
Jak teraz o tym myślę...
to mam plagę szczurów w domu.
Czyli właściwie...
jedno z was...
uciekło z domu.
Ty wyprowadziłaś się od rodziców.
A jeszcze jedna...
Gdzie teraz mieszkasz?
U znajomej.
Song-i, dostałaś plik, który ci wysłałam?
Tak. Tae-o pracował nad nim całą noc.
Czy wy...
mieszkacie razem?
Nie trzeba.
Okryj się.
Wszystko gra?
To znaczy?
Wyglądałeś na zmartwionego.
Co cię trapi?
Wcześniej,
kiedy wyszłaś z Tae-o,
nie uprzedzając mnie, nie było mi za miło.
Czuję się głupio, że wkurzam się...
z takiego powodu.
Kiedy z tobą jestem,
nagle pojawiają się emocje, których nigdy nie czułem.
W dniu naszej randki...
wróciłaś do domu przemoknięta.
- To było... - Wiem.
Wiem wszystko.
Logicznie rozumując, nie ma się o co wściekać.
Pewnie zrobiłbym to samo.
Żałuję tylko,
że mi o tym nie powiedziałaś.
Przeszkadza mi wasza przyjaźń.
To, że się znacie od dawna.
Nie mogę znieść, że mieszkasz u niego.
I tego, że odwoziłem cię pod jego dom.
Nie wiedziałam. Ja...
Myślę, że te negatywne emocje będą narastać,
a ja nadal będę reagował spontanicznie.
Nie przywykłem do tak dziwnych odczuć.
Jakbym nie był sobą.
Kiedy jestem z tobą,
mój świat obraca się w chaos.
Gdzie ona się znowu podziała?
Niepotrzebnie to mówiłem.
Wstyd mi teraz.
Nie wiem jak tobie,
ale mnie się podobało to, co usłyszałam.
„Kiedy jestem z tobą, mój świat obraca się w chaos”.
Żaden chłopak nie mówił mi jeszcze czegoś takiego.
Mam chyba szczęście w życiu.
Nie poradzę nic, że jesteśmy blisko z Tae-o.
Historii nie da się wymazać.
To prawda.
Grunt, że jesteś...
moją prawdziwą love story.
Cóż więcej trzeba?
Po co się o nią martwię zamiast się bawić?
Ładna dziś pogoda.
To prawda.
Po raz kolejny poczułem coś,
co trudno opisać.
Zdałem sobie sprawę,
co to właściwie było.
W jej życiu pojawiają się rzeczy,
o których nic nie wiem.
Nie chcę stracić swojego miejsca w świecie Song-i.
Co mam począć z uczuciami,
których nie umiem nawet opisać?
Napisy: Piotr Leszczyński